دلی که میگیره برای چیزی که آخرین باره اتفاق میفته

از نوشته های یهوییِ سوئیت ۱۰ ، اتاق ۱:

یک:قبل از خوابگاهی شدن به این فکر میکردم که آدم ها ،آخرین روزها را در
خوابگاه چطور دوام می آورند؟چطور میتوانند از شدت غم تاب بیاورند که “آخرین
روز است در خوابگاه هستند”، “آخرین روز است دوستشان را میبینند و او می
رود به شهر یا شهرستانی که معلوم نیست چه وقتی گذرت به آنجا بیفتد تا بتوانی باز
دیداری تازه کنی”، “آخرین باری ست که یک خاطره را می توانی رقم
بزنی”، “آخرین باری ست که میتوانی تا دیروقت با چندین و چند دختر دیگر
کف زمینی به اسم خوابگاه، بنشینی و حرف بزنی”، “آخرین….”و
….تمام شدن اتفاقات خوشایندی که میدانی احتمال خیلی خیلی کمی به تکرارشان
هست،چقدر غمناک بنظر می آید…

دو:آخرین صحنه ها جلوی چشمم می آید.آخرین صبحی که رویا را دم در
اتوبوس دیدم.آخرین باری که نگین را دم نمازخانه دیدم.آخرین باری که نفیسه آمد
وسایلش را جمع کرد و رفت.و امروز آخرین باری که هم اتاقی ام را دیدم…با زهرا یکسال
تمام هم اتاقی بودم که گاهی حتی بیشتر از یک هم اتاقی باهم رفاقت کردیم.شب هایی که
از سرکار می آمد برایش چایی می آوردم و روزهایی که من امتحان داشتم برایم ناهار
درست میکرد.وقت هایی که همه مان سرمان توی گوشی هایمان بود داد میزد که:بیاین باهم
حرف بزنیم.سرتونو بگیرید بالا از توی این گوشی هاتون!…آن شب  زهرماری که مادرش توی بیمارستان بود و ما با
تسبیح های در دست مان خوابمان برد و صبح با صدای زمین خوردنش از مرگ مادرش،بیدار
شدیم. آن ظهر نحسی که دنبال بلیط هواپیما گشتیم تا روانه اش کنیم برای رفتن به شهرشان
برای مراسم مادرش.وقت عروس شدنش.وقتی ماه رمضان توی گرما راه افتادیم توی شوش و
مولوی برای خرید جاهازش.وقت هایی که با هم سحری میخوردیم و هرموقع سر افطار در
اتاق را باز میکردم سفره ی رنگارنگی چیده بود…تمام شد.حرف از یکسالگی این دوستی
نمیزنم.که گاهی عمق خاطره های یک دوستی آنقدر زیاد است که انگار سی سال است این
رفاقت قدمت دارد….زهرا امروز برای همیشه از تهران رفت.تا دم در بدرقه اش کردم و
آنقدر ایستادم که محو شد.قبل از رفتنش گفت:ازین دلم گرفته که واقعا نمیدونم کِی
قراره برگردم و کِی دوباره میبینمتون.خوابگاه بدی زیاد داره ولی وقتی دور میشی فقط
خوبیاش میاد جلوی چشمت و همین دلتنگت میکنه.بهش گفتم:دل آدم برای چیزی که میدونه
دیگه هیچوقت تکرار نمیشه، تنگ میشه و حتی میگیره.مثل هم اتاقی بودن با تو…مثل کشیدن
بار ِ صفت ِخوابگاهی بودن…

سه:به موقتی بودن آدم ها در زندگی ام ایمان آورده ام.به اینکه امروز
هستند و شاید فردا نباشند و حتما فرداها نیستند.به اینکه چقدر بیشتر از اینکه برای
دیگران زندگی میکنیم،باید برای خودمان زندگی کنیم.حالا که راحت دست در گردن هم می
اندازیم و میگوییم خداحافظ و بعد هم دماغمان را بالا میکشیم تا اشک هایمان
نریزد،باید کمتر وابسته شویم و بیشتر دل بسته….باید خودم را بتکانم و بیشتر و
بیشتر خاطره بسازم.که سال ها بعد دلم برای زندگی الانی که دیگر تکرار نمی شود،چقدر
تنگ می شود.چقدر میگیرد…

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.