لبخندهایی با بوی یاس

به لبخندهای مهربانت.که همیشگی باشد:

پیرهن قرمز یک دستش را با دامن سورمه ای اش ست کرد.خودش را در آینه
دید زد و اولین لبخند را به خودش زد.راضی به سمت چوب لباسی ِ کنار در رفت.کلاهش را
برداشت و از خانه خارج شد.دوچرخه اش را از کنار ِ درخت آزاد کرد و راه افتاد.باد
زیر موهایش زد و او دومین لبخندش را به سالیوان زد.باد موهای طلایی اش را میرقصاند.الکس
را نبش پست دید.برایش دست بلند کرد و لبخند زد.موهایش یک دست پرواز میکردند.دلش
همراه لبش میخندید.لبخند چهارمش را برای باغبان خانه ی جولیا فرستاد…آن روز برای
همه سوغات داشت…نذر کرده بود اگر از نامزدش شرمن،که سه روز بعد از نامزدی شان به
جنگ رفته بود،خبری برسد،با دوچرخه اش دور شهر راه بیفتد و به همه ی مردم لبخند
هدیه کند…. شرمن قبل از کشته شدن به رفیقش وصیت کرده بود هرماه برای ناتالی یک
نامه همراه با یکی از دکمه های پیرهنش،پست کند…ناتالی تنها تا شش ماه بعد
خندید…


+این نوشته ی یهویی با شنیدن یک موسیقی بی کلام،ناخودآگاه در ذهن من،تداعی
شد…

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.